website van Marlou Kursten Kunstbemiddeling

Toespraak van Jelle de Gruyter
bij de opening van de tentoonstelling:
Lia Stouten en José van Loon op 1 maart 2015.



Second love


Bent u ook gelukkig getrouwd? U kent dat wel.
De liefde van je leven en toch, in je hoofd spelen soms anderen en die laten je dan even niet los.

Dat had ik met Lia Stouten, uit Bennekom, dames en heren. In mijn hoofd.
Nou ja, eigenlijk met haar kunst.
Papier, grafiek, etsen. Cirkels, driehoeken, pijlen.
Visjes, blaadjes, amfora’s. Paars, steenrood, bruin.
Ritme.

Steeds vaker leek het pad van haar kunst mijn pad te kruisen.
Je komt elkaar tegen. Je doet een project samen. Kiesjes.
Orthodontisten willen ook wel eens een logo.

Ze exposeert in de Kunstagenda. Je koopt een werk.
Ze schenkt een werk voor het goede doel.
Een veiling, je biedt. Als enige.
Je hebt weer een werk, voor veel te weinig.
Je komt elkaar tegen. Af en toe. Je organiseert het niet, maar het gebeurt.

Ze hangt aan de muur. Je ziet haar eigenlijk elke dag.
Boterhammetjes. Je mag haar expositie openen.
Doosjes, doosjes met pronkboekjes, om in te schrijven, om in te lijsten.
Pure poëzie.

Maar dan. Je hebt het laten wegebben. Te weinig aandacht gegeven.
Nu heeft ze een ander. Ze werkt samen met een ander. Ook een kunstenaar.
Natuurlijk dat is het... ook een kunstenaar.
Die werkt niet met logo’s, briefpapier of agenda’s, maar met textiel.

José van Loon. Ook uit Bennekom.
Zij keert het binnenste naar buiten.
Zij zet het wezenlijke om in een symbool. Ik lees.
Fijn naaiwerk in een accubak, bolletjes garen in reageerbuizen, erlenmeyers, scheitrechters...
Kleur en vorm achter glas. Het binnenste naar buiten.
Breekbaar beschermt fragiel.
Pure poëzie. Prachtig.

En dat, dames en heren, dat is nu bij elkaar gekomen.
Lia en José: samen maken ze prachtige kunst.
Grafiek en textiel.
In boeken, dozen, kisten, glaswerk. Kaarten, prenten, met papier en inkt, met kant, vilt, wol, en draadjes.
Herinneringen aan huiselijke taferelen tegen abstracte achtergronden.
U zult het zien. Pure poëzie. Prachtig.

Ik probeer die herinneringen te herkennen.
Het zijn andere herinneringen.
Herinneringen van kunstenaars,
Hun herinneringen.

Ik ben ook geen kunstenaar.
Ik ben geen dichter.
En ik kom niet uit Bennekom.

Tegen beter weten in doe ik nog een poging.
Ze is nu toch in Wageningen... ze zijn beide in Wageningen.
Ik roep de hulp in van een echte dichter.
Een kunstenaar met woorden. Met talent.
Uit Bennekom. En als het hem niet lukt, dan zit er niets anders op dan ze te delen.
Delen met u en iedereen. Dan is de expositie open.


Dames en heren, speciaal voor deze publieke opening, exclusief en uniek, amper een maand geleden verkozen tot stadsdichter van Wageningen… Uw applaus voor Martijn Adelmund!

Stadsgedicht


Ik wil schrijven aan de Rijn
in een huis van stenen die in die rivier gebakken zijn
alsof mijn woorden zo uit onze stadse klei getrokken
in ruwe brokken daar ontstaan
door mij fijntjes gepolijst.

Dat ik voordraag wat ik eerder schreef
zo vlak na het eten, niet ver van mijn huis
waar ik daarstraks de oprit op reed
dat ik sprekend mijn drukte tot kalmte kneed
dat is wat ik wil.

Deze plek, deze stad
waar nog echo’s van mijn vrienden klinken
waar paarden, waar zwemmen in het gat
en vuurtjes in de uiterwaarden
doven in de klaterregen.

Hier is waar ik pas.

Straks fietsend door het donker
in de stemming van zoëven
met de geesten die ik in de uiterwaard vermoed
fluisteren mij enkel nog de woorden toe
die ik zojuist ontgon.

(Martijn Adelmund, 2015)

Jelle de Gruyter en Martijn Adelmund
Wageningen 01-03-2015
Jelle de Gruyter en Martijn Adelmund.