Ingeborg Gohlke uit Mörfelden exposeert in de Openbare Bibliotheek Wageningen mei 2002.
'Mensen in de stad kijken elkaar niet
aan'
Door Theo van der Zalm
WAGENINGEN/MÖRFELDEN-WALLDORF
In de Openbare Bibliotheek exposeert rond 4 en 5 Mei ook dit jaar weer
een kunstenaar uit de Duitse partnerstad Mörfelden-Walldorf. Dit
jaar is Ingeborg Gohlke door Marlou Kursten en het Platform Mörfelden-Walldorf
uitgenodigd.
Ingeborg Gohlke uit Mörfelden-Walldorf
Ingeborg Gohlke werd in Berlijn geboren en kwam met haar man in 1971 naar
Mörfelden.
Daar werkte ze voor een handelsfirma die contacten onderhoudt met China.
“Ik was altijd al in kunst geïnteresseerd”, zegt ze. “Toen
we hier kwamen gaf Otto Lehrer hier een cursus en ben ik begonnen met
schilderen”.
Met anderen samen nodigde Gohlke steeds weer andere docenten van de kunstacademie
in Offenbach uit om onderricht te geven. Momenteel wordt de Mörfelder
kunstkring begeleid door een Iraanse kunstenares.
“Ieder werkt voor zich, maar kritiek is altijd stimulerend”,
vindt de kunstenares.
Stemming
Wat ze schildert is deels afhankelijk van haar stemming. In het buitenland
wordt ze vaak tot landschappen geïnspireerd, maar “als je thuis
zit, ga je niet zo gauw een landschap schilderen”.
Momenteel is ze vooral met menselijke figuren bezig. Een aantal portretten
kan als voorstudie gezien worden. Gohlke zoekt het in de plastische vorm
van het gezicht, niet in de ogen die altijd afwezig zijn of in de mond,
die de aandacht ook maar van de vorm zou afleiden. Door die gerichtheid
ontstaan sterke karakterkoppen.
Geen concrete personen al zullen mensen in haar omgeving zich er soms
in herkennen, maar als 'Mens in de Massa'. “Mensen die in grote aantallen
bij elkaar komen, gaan op de een of andere manier in een massa op”.
In meerdere schilderijen laat ze mensen zien in een stedelijke omgeving,
die met enkele kenmerkende vormen zoals de koepel van een kerk (de Berliner
Dom) wordt aangegeven. “Mensen in de stad, ze rennen rond en kijken
elkaar niet aan”, vat ze samen.
Structuur
Gohlke werkt graag in acryl, maar gebruikt nu en dan ook applicaties.
Zoals een net bijvoorbeeld. Niet als beeldend element al lijkt het hier
en daar zo te functioneren. Maar zuiver vanwege de structuur die het schilderij
er door krijgt.
“Je kunt altijd de realiteit nog wel zien in mijn werk”, zegt
ze, “maar echt realistisch schilder ik niet graag. Ik neig altijd
naar het abstracte.
En zo'n applicatie, dat vind ik af en toe gewoon leuk om te proberen.
Als het past en het past hier“, zegt ze, wijzend op een schilderij
waarop een net over een groep mensen lijkt te worden uitgegooid, maar
tegelijk een structurerend element in het werk is, als men dat als abstract
bekijkt.
“Dat is het mooie aan de kunst: je bent in de kunst niet gebonden”,
zegt Gohlke. “Je kunt doen wat je zo invalt”.
Ingeborg Gohlkes schilderijen zijn gedurende de maand mei 2002
te zien in de Openbare Bibliotheek aan de Stationsstraat in Wageningen.
