Jan Dekker

Werkelijkheid, fantasie en verbeelding.

In essentie speelt het werk van Jan Dekker zich af binnen stilte en natuur. Daarbij kiest hij meestal voor hardsteen, omdat dit een materiaal is die hem fascineert waarbij elke ingreep onomkeerbaar is, zoals het verglijden van de tijd.
Het gaat in zijn werk niet om het abstraheren, maar om abstracte elementen die in de werkelijkheid verborgen liggen. Het is een poging om de aanvankelijk gevoelde energie van iets, dat nog ongevormd is gebleven, te verbeelden in een werkstuk.
Hij houdt van kleine sensaties, van dat wat zich openbaart in het moment, van het geschondene, het tactiele. Maar dat tactiele is geen expressiemiddel, hij laat zich erdoor verrassen. In beeldhouwwerken wil hij dat terugvinden.

Jan Dekker, "Waaier"
35 x 90 x 8 cm; hardsteen

Het werken aan een beeld is voor hem pas ten einde als er ziel in zit: "Voor mij is er alleen die impuls. Soms maak ik beelden die nog onvoldragen zijn, nog niet af, maar ik waardeer die schetsen, de eerste aandrift. Het idee dat je begint en verloren raakt in het doen. Ik vraag me dan af wat me heeft bewogen, wat me heeft aangezet. Ik exposeer die werken als getuigenis. Maar ik blijf altijd verlangen naar het ongenadige van de act. Het zijn de impulsieve daad, het toeval, het moment, de beslissingen en het proces, die een belangrijke rol spelen".